20
Aug
Aug
Del Toro Deluxe
Dawno, dawno temu, za górami i za lasami, gdzieś w samym centrum gorącego Meksyku, rodzina del Toro przywitała nowego członka familii – małego i bardzo okrągłego chłopca imieniem Guillermo. Mały od najmłodszych lat był wychowywany przez nawiedzoną i bardzo religijną babcię, która kazała mu nosić metalowe elementy w butach, aby przez cierpienie mógł on doświadczyć namiastki Boga. Któregoś pięknego dnia, mały Guillermo poczuł zew filmowej przyrody i postanowił pójść za jego głosem. Tak rozpoczęła się jego przygoda ze srebrnym ekranem. Najpierw osiem lat studiował tajniki charakteryzacji i innych efektów specjalnych. Potem jednak zapragnął sam coś stworzyć. No i wystartował…
Pytanie: jaka seria (oprócz PIŁY) urosła po 2000 roku do rangi kultowej maszynki do mielenia mięsa i pieniędzy rodziców? Oczywiście, że chodzi mi o OSZUKAĆ PRZEZNACZENIE. Dokładnie 11 lat temu do kina weszła 1 część i szybko zwojowała serca widzów oryginalnym pomysłem, serwowanym z dużym przymrużeniem oka. 3 lata później poszło nawet lepiej – FINAL DESTINATION 2 ze swoim epickim karambolem na autostradzie do dzisiaj uważam za jeden z najbardziej udanych filmów grozy XXI wieku. Niestety śmierć szybko wyczerpała swoje i tak łatwo zużywalne baterie. Część 3 wypadła żenująco, a nic lepszego nie można również powiedzieć o FD4 – głupota, brak pomysłów na siebie i pełno komputerowych flaków. Tak jak wspomniana PIŁA, tak i seria o nieustępliwej śmierci zamieniła się w pusty festiwal pod tytułem “najbardziej efektowne uśmiercanie na ekranie”. Teraz jednak zagraniczne strony internetowe zawyły w euforii, bo do kina właśnie wchodzi 
Czworo nastolatków – Amy, Buzz, Richie i Liz – wybiera się na nocną eskapadę do kolorowego lunaparku, który właśnie przybył do ich rodzinnego miasta. Po kilku sztandarowych atrakcjach i zwiedzeniu wszystkich kątów wesołego przybytku, cała zgraja postanawia zaszaleć i spędzić tutaj noc. W końcu trochę seksu i adrenaliny jeszcze nikomu nie zaszkodziło. Na finałowy rozbój wieczoru wybierają tutejszy tunel strachu. Kiedy drzwi zamykają się za ostatnim wagonikiem, czwórka napaleńców jest już w środku i bryka pomiędzy sztucznymi szkieletami i gumowymi potworami. Oczywiście nie trzeba długo czekać na kłopoty. Cała czwórka w pewnym momencie staje się świadkami brutalnego morderstwa starej wróżki, którą terroryzuje ktoś w stroju Frankensteina. Noc się dopiero rozpoczęła, tunel strachu jest szczelnie zamknięty, a w środku zaczyna się polowanie…
Nadciąga długa, deszczowa noc dla wszystkich bohaterów slashera 
Zaraz po rozpoczęciu nowego millenium, amerykańska telewizja zdominowała serca i umysły widzów na całym świecie. Chyba nigdy wcześniej nie powstało tak wiele szeroko komentowanych i wzbudzających niezwykłe zainteresowanie serii. Niestety nie ma róży bez kolców. Wśród tego pochodu zabrakło miejsca dla dobrych produkcji grozy – nikomu zdaje się nie chciało się wysilać w departamencie potworów i maszkar pełzających po małych ekranach międzynarodowych odbiorników telewizyjnych. Szkoda tym bardziej, że przecież w latach 90-tych nasze telewizory uginały się pod ciężarem dobrych produkcji z krwistym zabarwieniem. Jedną z nich z pewnością był krótki epizod z serialem 
Młoda kobieta imieniem Cheryl podróżuje berlińskim metrem w rytm muzyki Claudio Simonettiego (Goblinów i SUSPIRIE ktoś kojarzy?). Wkrótce po opuszczeniu platformy, w pustym korytarzu łapie ją nieznajomy mężczyzna i wręcza jej podwójne zaproszenie do niedawno odrestaurowanego kina, znajdującego się gdzieś pomiędzy zatłoczonymi ulicami Berlina. Cheryl postanawia skorzystać z niespodziewanej propozycji, zabierając ze sobą przyjaciółkę. Niedługo potem obie lądują we wnętrzach niezbyt przyjemnie wyglądającego budynku, przeciskając się pomiędzy pozostałymi zaproszonymi gośćmi i mając nadzieję, że to nie będzie seans jakiegoś filmu grozy. Niestety ich nadzieje nie zostają wysłuchane – wygląda na to, że trafiły na premierę tandetnego włoskiego horroru o starych cmentarzach i paskudnych demonach. Artystyczne doznania zejdą jednak na drugi plan w momencie, gdy okaże się, że kino zostało zamknięte od zewnątrz, a 
Zupełnie niedawno zostałem osaczony i brutalnie zaatakowany. I to dwukrotnie. Najpierw, pędząc na rowerze przez kostrzyńskie lasy, niespodziewanie na drogę wyskoczył mi jeleń i dwie sarny, co spowodowało gwałtowny skręt kierownicy i skierowanie mojego wehikułu w sam środek dorodnych pokrzyw. Jakiś czas później, wracając o 2 w nocy z leśnej balangi, usłyszałem dziwne odgłosy gdzieś niedaleko mnie, które z każdą chwilą stawały się coraz głośniejsze. W pewnej chwili tuż obok z lasu wyłoniła się para dzików, która zaczęła dziarsko zmierzać w moją stronę. Nie muszę chyba dodawać, że wytrzeźwiałem w tempie ekspresowym. Słyszałem od znajomych, że to chrząkające cholerstwo rozpełzło się po mieście, ale wcześniej nie miałem z nimi przyjemności face to face. Jakby tego było mało, ostatnio trafił na mnie zeszłoroczny francuski animal attack z ekologiczną bazą zwany 
Piękny, słoneczny dzień. Nieletnia Susan, w towarzystwie ciotki, uczestniczy w pogrzebie swojej matki. Łzy płyną, rozpacz rozdziera serce i nagle dziewczyna nabiera ochoty na samotny sprint pomiędzy starymi nagrobkami. Gdzieś tam, na środku cmentarza czeka tajemnicze mauzoleum, okryte mgłą i deszczem, które wzywa ją, szepcząc “Susan, Susan…”. W środku drzemią pajęczyny, szczury, bezdomny pijak i stary grobowiec (ten przedostatni ma przejebane w przedbiegach). Wspominałem, że w grobowcu czai się już gumowy demon i niskobudżetowa klątwa rodzinna? Zaraz, zaraz – gumowe demony, tanie dialogi, stare krypty i niskobudżetowe klątwy? Czyżby lata 80-te? Tak jest. Dzisiaj znowu cofamy się złotej ery kultu osiedlowych wypożyczalni kaset wideo – pora na wycieczkę do 